Élie Bolard (Pontarlier, 1999) ontwikkelt een praktijk die draait om hedendaagse technologieën, waarbij hij kijkt naar hoe deze werken en naar het monopolie op technische kennis. Zijn installaties en sculpturen vormen een mengeling van onhandig doe-het-zelfwerk en industriële vormentaal. Al deze installaties zijn gemotoriseerd en van nature geluidsrijk: de elektronica is zichtbaar en de mechanismen zijn hoorbaar. Deze machines weerspiegelen een gestandaardiseerde wereld waarin het gebaar alomtegenwoordig is. Automatisering speelt een essentiële rol in zijn werk, zowel vanuit theoretisch en kritisch oogpunt als vanuit visueel oogpunt. Deze machines, die zijn voorzien van eigen intelligentie en reactievermogen, zetten de toeschouwer ertoe aan ze als volwaardige wezens te beschouwen. Alles is in beweging, alles leeft, maar de mens wordt niet langer uitgenodigd, of wordt gereduceerd tot de rol van producent.